Bewondering

Ik denk dat dat wel het juiste woord is voor wat we vandaag hebben gezien. De tweede wedstrijd van vandaag begon het weer te waaien, wederom echt te waaien. De organisatie heeft dan op een gegeven moment ook besloten niet meer verder te starten. De nog varende klassen werden voor een deel afgekort op de Poelen.

En van waar dan die bewondering? Vandaag had ik als rubberboot-piloot Hylke Engelsma, mijn zwager. Samen hebben we veel in de Yngling gevaren. En, al zeggen we het zelf, we waren daar best redelijk goed in. De spi lieten we nooit in de zak zitten, op ruime rakken ging de spi er op. Of het nou hard waaide of niet. Vandaag zaten we in de rubberboot, keken elkaar aan en kwamen tot de conclusie dat we met deze wind (misschien) de spi niet zouden hebben getrokken!
Tot die conclusie kwamen we terwijl we de Optimisten aan het volgen waren. Dit waren de laatste bootjes die nog gingen finishen op de Poelen, het was onze plicht om achter hen aan te varen en waar nodig te helpen (en af en toe nog wat foto's te maken uiteraard). Wij waren trouwens niet de enige; voor elke Optimist was er minimaal één rubberboot op het water.
Hoe hard die kinderen knokten en werkten om die boot over de finish te krijgen, dat wekte bewondering bij ons op. Bij deze dus een diepe buiging voor al die kinderen die heelhuids de finish (en daarna de wal, was ook nog een stukje) hebben gehaald. Klasse!

De eerste wedstrijd van de dag (inhaalwedstrijd van gisteren) waaide het wat minder hard, en is door alle klassen gewoon gevaren.

Er zijn best wel veel foto's gemaakt, kijk maar eens op www.sneekweek.nl of in mijn webshop.